How long..... [ อดีตที่ยังคุกรุ่น ]
posted on 17 Feb 2006 00:41 by gomoraเรื่องมันมีอยู่ว่า ผมได้อ่าน กระทู้นึง ที่บอร์ด Guitarthai
http://www.guitarthai.com/webboard/question.asp?QID=38528
กระทู้นั้น หัวข้อว่า "เพื่อนๆพี่ๆ ที่อายุมากขึ้นเตรียมตัวรับมือกับสถานะการณ์นี้ยังไงกันบ้างคับ"
มานั่งคิด....
ผมเริ่มจับคียบอร์ด ตอน ม. 3 - 4
จับกีต้าร์ ม. 5 ปลายๆ
จับเบส ช่วง ปี 2001 - 2002 ?
จนมาถึง ปัจจุบันนี้ หลายปีมากแล้ว .... แล้วในตอนนี้ ผมเข้าสู่วัยทำงาน เต็มตัว
เวลาที่มีให้กับเครื่องดนตรี กลับน้อยลงอย่างน่าใจหาย
ช่วงเวลาที่ เคยทุ่มเท ให้กับดนตรี สร้างสิ่งดีๆ มุมมองใหม่ๆ เพื่อนร่วมวงที่ดี
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถมีสิ่งใดๆ ทดแทนได้ เมื่อนึกถึงช่วงเวลา "ทั้งหมด" ที่ผ่านมา
"แตก" , "F-Course" , ไม่ได้ตั้งชื่อ ก็แยกย้ายซะก่อน , นี่ก็ไม่ได้ตั้งชื่อ ,"Quboid [ยุคแรก]" , "กุ่ยอุปถัมษ์", "Quboid [ยุคสอง]" , Dream 4 Boom , Freshy Night ,Acousticเฉพาะกิจ......
.oO(" มันจะสิ้นสุดแค่นี้หรือ?!!!!!")
บนโลกนี้ จะมีซักกี่คน ที่เคยมีประสบการณ์ ที่แสนล้ำค่า มีคุณค่ากับชีวิต ถึงขนาดนี้
ความจริง ก็ยังคงเป็นความจริง เช่น....
"สมัยอายุ 20 กว่าก็เริ่มเล่นเป็นอาชีพ บุกเบิกผับตางๆใน กทม มาแล้วทั้งนั้น วันนึงๆวิ่งรอก 3-4 ที่ สุดท้ายก็ไปจบที่สยามฟู๊ดดริ้งค์ (สมัยก่อน)จับกลุ่มๆเพื่อนๆ นักดนตรีกันทั้งสยาม เฮ !!!กันไป เล่นสนุ๊กมั้ง กินเหล้ามั่ง ไปกะหญิงมั่ง ชีวิตช่วงนั้นมันส์มากๆๆๆๆ หาไม่ได้อีกแล้ว เพื่อนในรุ่นก็มีเอาดีทางดนตรีไปได้ก็ (รงค์-เสตอร์,ดีไซน์เนอร์ , พร-rs , ต๋อง-blackhead, แก้ว-isn't อีกเยอะแยะ ) แต่ ชีวิตความเป็นจริงยังต้องดำเนินต่อไป 1 ใน100 ที่จะมีโอกาสเข้าสู่วงการได้ จริงๆ งาน ลูกเมีย ครอบครัว ต้องมี นักดนตรีอาชีพเหมือนหมาล่าเนื้อ แกะเพลง ซ้อม เล่น เอาใจเจ้าของร้าน ไหนจะโดนวงเด็กหน้าใหม่ตัดราคา อีก ระวังทั้งหน้า และหลัง ไหนจะเพื่อนร่วนวง ต้องคอยคอนโทรลไม่ให้เสียงาน ชีวิตกลางคืน หาเงินง่ายแต่ก็หมดง่าย อนาคต อย่างที่ข้างบนบอกไว้เลย เปิดร้านอาหาร ไม่ก็ของชำซะส่วนใหญ่ เงินเดือนเป็นหมื่นๆ แต่ก็ ยากที่จะอัพไปถึง เดือนละแสน/คน ทำได้ก็ 1 ใน100 เท่านั้น
สุดท้าย เลยเลิกเล่น ตอน 2533ขายหมดทุกอย่าง เรียนให้จบ แล้ว ออกไปลุยกับชีวต จริงๆๆ ทำไปจนสำเร็จมีทุกอย่างพร้อมแล้ว ขณะที่มีรายได้ที่มั่นคง ตอนนั้นกลับมาเล่นใหม่ ซ้อมไปสนุกๆก็ ยังไม่สาย ครับ หางานประจำกลางวันเอาชีวิตให้ มั่นคงก่อนอย่างอื่นก็ตามมา ...เอง ทีนี้จะเอากีต้าร์ตัวละแสนสองแสนก็ไม่ไกลเกินฝัน ครับท่าน
* หมายเหตุ ไม่ได้ใช้เงินพ่อแม่นะครับ กรณีนั้นยกเว้น คร๊าบบบบ
nakoh 16 ก.พ. 49 เวลา 2:16:33 IP = 61.91.98.193"
เช่น
"ผมก็รู้สึกเหมือนกับทุกคน ครับ แต่ผมมั่นใจว่าดนตรีที่เราเคยเล่นเคยผ่านมามันจะอยู่กับเราเสมอ และตลอดไปด้วย ผมเคยมีวงที่ดีที่สุดตอนที่ผมเรียน มหาลัย วงที่ทำทุกอย่างด้วยกันแม้กระทั้งมันจะเป็นยังไง ผมเคยมีเพื่อน 5 คน (วงผมมี 6 คนนะ) ที่ร่วมแนวคิดเดียวกัน มีฝันเดียวกัน แต่เวลาผ่านไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนตาม ทุกคนย่อมมีภาระหน้าที่แตกต่างกันไป ความรับผิดชอบต่อ หลาย ๆ สิ่ง ครอบครัว พ่อ แม่ สังคม บัดนี้ ผมคนเดียวเท่านั้นที่ยังเดินอยู่บนถนนสายนี้ ความฝันในครั้งก่อนมันจางหายไปทุกที่ แต่ผมว่ามันจะไม่หมดไป ทุกครั้งที่จับกีตาร์ เล่นเพลงเก่า ๆ ภาพเก่า ๆ มันจะผ่านเข้ามาในความคิด ให้เรารู้สึกถึง เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และ น้ำตา ของเพื่อน ๆ และเรา ผมว่าดนตรีจะไม่จากเราไปไหน ถ้าเรายังรักที่จะเล่นมัน ฟังมัน คิดถึงมัน สุดท้าย ขอให้ทุกคนเอาอดีตเป็นกำลังใจให้ปัจจุบัน และอนาคต ทำในสิ่งดี ๆ เพื่อ คนที่เรารัก สิ่งที่เรารักดีกว่าครับ เมื่อวันที่คุณพร้อมทุกอย่างแล้วคุณย้อมกลับมามองข้างหลังคุณจะเห็นว่า ชีวิตเราที่ผ่านมามันมีค่าและงดงามเพียงใด อย่าลืมนะครับ ไม่มีใครเป็นได้อย่างที่ใจตัวเองต้องการทุกอย่างหรอกครับ
FiniX 16 ก.พ. 49 เวลา 2:30:48 IP = 125.24.65.166"
ผมน้ำตาไหล.... บอกไม่ถูก ความรู้สึกมันสับสน ดีใจ แกมเสียใจ
ภาพต่างๆ ตั้งแต่ ก้าวแรก ที่ผมเหยียบเข้าไปในห้องซ้อมดนตรี
การเล่นดนตรีเป็นวง
การขึ้นแสดง ครั้งแรก!!
การ ออดิชั่น
การทำเทป demo
การแสดงประกวดขึ้นเวทีจริงจัง
งาน Freshy night
งานปีใหม่
การทะเลาะกัน
แย่งผู้หญิง!!?
ท้อ!!?~
บาดหมาง ไม่ลงรอย !!@
ไม่ถูกกัน ความรู้สึกที่อึมครึม....
.......
ทุกวันนี้ มุมมอง ของผม ที่มีต่อ ดนตรี เปลี่ยนแปลง ไปมาก
ความรู้สึก อะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะ เศร้าหมอง ปวดร้าวจมดิ่ง หนาวเหน็บ มืดมน หรือ อบอุ่น อ่อนหวาน มีชีวิต มีสัจธรรม ที่ถ่ายทอดให้กับผู้รับฟัง
ไม่ใช่ เพื่อ การพิสูจน์ การฝึกฝน การปีนขึ้นไปสู่ยอดเขา แห่ง ความเก่งฉกาจ มหัศจรรย์ ตื่นตาตื่นใจ
ช่วงชีวิต กับ ดนตรี ช่วงนึง ผมได้รู้จัก บุคคลต่างๆ มากมาย
ช่วงเวลา ที่แสนจริงใจ กับคำติชม ที่แสนตรงไปตรงมา ของพี่ๆ ที่ห้องซ้อม
ผลลัพธ์ ของมัน อาจจะไม่สวยหรู นัก
แต่มันคือ เครื่องพิสูจน์ความสามารถเล็กๆ สิ่งที่ให้กำลังใจตลอดมา
ถ้าพยายาม ถ้าตั้งใจจริง ถ้าแน่วแน่ ผลของมันย่อมแสดงออกมาอย่างเหมาะสมแน่นอน
ขอบคุณ ทุกๆคน นับตั้งแต่ อดีต จนถึงปัจจุบัน
ที่ร่วม มีความสุข ในดนตรี ที่เราสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน
How Long[ Quboid Version]
Summer[ Quboid Version]
... [ Broken.... ]
... [ Silent Screaming.... ]
... [ After 8 Month .... ]
Blurry Eye [ Quboid ]
(หา Dive To Blue ไม่เจอ!! T.T )
edit @ 2006/02/17 00:42:52
edit @ 2006/02/17 00:46:00
edit @ 2006/02/17 00:51:21
edit @ 2006/02/17 23:30:46
edit @ 2006/05/15 00:04:48
edit @ 2006/05/15 00:06:55
edit @ 2006/11/16 23:30:06
#1 By [] R e n z E [] on 2006-02-17 01:06